رصدخانه

کودتای فرهنگی ؟!!(2)

observerblog — Tue, 26 Aug 2008 14:29:18 GMT

در پست قبل اندکی در مورد نقاط ضعف و کم کاری های فرهنگی دولت نهم ، به سرکردگی جناب صفار ، اشاره ای مختصر کردم . قبل از هر چیز باید بگویم که هر کدام از بخش های پست قبل را شاید بتوان به یک کتابچه تبدیل کرد . هر چند که در کتابچه منتشر شده از سوی حلقه مشاوران جوان ریاست جمهوری ، کل بخش فرهنگ را در دو صفحه ناقابل خلاصه کرده است . اما صحبت در فرهنگ بسیار است . در این پست می خواهیم به برخی از عملکردهای فرهنگی دولت نهم که البته ثمرات خوب و با برکتی را برای کشور داشته است اشاره ای مختصر داشته باشیم .

5- نشر و کتاب

هنوز یادمان هست زمانی را که کتاب هایی با انواع تفکرات سکولاریستی و لیبرالیستی و رمان هایی با مضامین مبتذل و بعضاً به دور از شرع مقدس ، در نمایشگاه های بزرگ کتاب که در داخل و توسط وزارت فرهنگ برگزار می شد ، به وفور در دسترس بود . زمانی که کتاب های دکتر سروش به عنوان نماد کتب دین امروزی (!) توسط بسیاری از دولتی ها معرفی می شد و در دسترس جوانان این مرز و بوم قرار می گرفت . اما امروز با حضور دولتی مکتبی و ارزشگرا در راس امور بحمدالله شاهد هستیم که تیراژ این کتب به شدت پایین آمده است و در مقابل با حمایت از آثار فاخر ادبی و هنری و معرفتی ، فضای نشر کتاب در کشور به عطر معنویت آغشته گشته است . شاید هنوز تتمه هایی از عملکرد دولت های قبل در حوزه نشر موجود باشد و آثاری داشته باشد اما با توجه به عنایت خاص دولت نهم به بخش نشر و کتاب ، امید آن می رود که به زودی به سطحی از فرهنگ کتابخوانی برسیم که دیگر هیچ نوع تفکر انحرافی جرات و توان حضور در بازار نشر کشور را نداشته باشد . اگر تا چند سال پیش کتاب ها و مقالات سروش از پرخواننده ترین آثار فرهنگی در کشور بود ، امروز به همت دولت نهم ، این نقد تفکر سروش است که طرفداران بسیاری یافته است . اگر تا همین 3 سال پیش رمان های غربی که از پست ترین مضامین جنسی بهره می بردند ، مورد توجه خوانندگان رمان کشور بود ، اما امروز رمان بیوتن به پرفروش ترین رمان کشور تبدیل می شود . کتابی که مبنای آن نقد تفکرات غربی و اسلام مدرن است و ظرف چند ماه به چاپ پنجم رسیده است . دیروز اگر از عرفی سازی همه چیز از جمله دفاع مقدس صحبت می شد ، اما حالا رمان ها و کتاب های عرصه دفاع مقدس از پرتیراژترین کتابها و پرخواننده ترین کتاب ها هستند . در کل اقدامات بسیار خوبی در حوزه نشر در دولت نهم انجام پذیرفته است . یکی دیگر از کارهای ارزشمند دولت نهم در حوزه نشر را می توان طرح هدفمند کردن یارانه کتاب دانست . یارانه ای که روزی به ناشر پرداخت می شد و در مقابل شاید کمترین اثر را برای مطالعه داشت امروز باپرداخت آن به خریدار سبب حرکتی نو و پرشتاب برای ترویج مطالعه در کشور شده است . این ها همه به معنی دست یافتن به آرمان شهر کتاب نیست ، بلکه بیانگر این است که با همین رویکرد می توان در جهت رسیدن به آن تصویر روشن و پرنوری که مقام معظم رهبری از افق نشر و کتاب ترسیم کرده اند حرکت کرد و به آن دست یافت .

6- همایش ها و نمایشگاه های فرهنگی

در این بخش نیز آن طور که از خبرها و منابع مطلع برمی آید ، پیشرفت های بسیار خوبی صورت پذیرفته است . همایش هایی با موضوعات دینیو معرفتی همچون مهدویت ، آخرالزمان و ... رشد چشم گیری به نسبت دوره های قبل داشته و امیدهای تازه ای را به وجود آورده است . می وتان جشنواره آخرین منجی را یکی از بهترین کارهای فرهنگی دولت نهم برشمرد . اتفاقی که طی یک هماهنگی منحصر به فرد بین ارگان های مختلف کشور در حال وقوع است و چه اتفاق خوش یمنی ! و همچنین جشنواره هایی چون جشنواره رسانه های دیجیتال و بازی های رایانه ای و ... همگی نشان از عزم دولت نهم برای حل معضلات فرهنگی این بخش ها دارد . جهت گیری وزارت ارشاد در جشنواره فیلم فجر ، نمایشگاه کتاب و سایر رویدادهای بزرگ فرهنگی کشور به سمت ارزش ها و اعتقادات سبب ایجاد نشاط و حرکت نیروهای ارزشی و متعهد به انقلاب و نظام برای تولید آثار فاخر هنری گشته است . اما در این میان هنوز در این بخش نقطه ضعف هایی وجود دارد . یادم می آید که چند هفته پیش مطلبی را با عنوان « زنان باحجاب سرزمین من ؟! » برای یکی از دوستان نوشتم . بحث بر سر نقد این رویدادی است که چند هفته پیش در ایران اسلامی به وقوع پیوست و هفته نامه شهروند نیز گزارش مبسوطی را از این نمایشگاه منتشر کرده بود . صحبت بر سر این است که متاسفانه در این سبک از نمایشگاه ها و همایش ها دولت نهم هنوز نتوانسته است تفکر خود را به تفکر غالب در این بخش تبدیل کند و همین امر سبب شده است که هنوز شاهد برگزاری این رویدادهای بعضاً ضدفرهنگی باشیم . حتماً می گویید این هم که نقد شد ! اما هدف من از آوردن این موضوع در بخش نقاط قوت دولت نهم از این جهت است که اگر در مقام مقایسه با دولت های قبل این رویدادها را رصد کنیم ، درمی یابیم که حجم این نوع از اتفاقات در دولت نهم کاهش نسبتاً خوبی داشته است . به همین جهت می توان امیدوار بود که به زودی بساط این نمایشگاه های مبتذل نیز برچیده شود .

7- دانشگاه ها

دانشگاه ها همواره نقطه عطف هر گونه حرکت و جنبش در هر ملتی بوده اند . زمانی که انقلاب شد این دانشجویان بوده اند که بسیاری از حرکت های انقلابی را به پیش بردند . آنگاه که سخن از لانه جاسوسی و تسخیر آن به میان آمد ، دانشجویان بودند که سکان این عملیات تاریخ ساز را در دست گرفتند . زمانی که گروهک های انحرافی در دل انقلاب شکل می گرفتند ، دانشگاه مکان تجمع و هدف اصلی برای ترویج این نوع از تفکرات قرار گرفتند . آن گاه سخن از جنگ و دفاع بود ، دانشجویان و دانشگاهیان بودند که درس و دانشگاه را رها کردند و دفاع از اسلام را بر خود واجب دیدند . آن جا که سخن از آزادی و حقوق بشر و اصلاحات به میان آمد ، دانشگاه اولین هدف برای ترویج آن بود ، و دانشجویان از عوامل پیروزی آن بودند و آنگاه که سخن از عدالت و انقلاب و دین و مبارزه با ظلم نقل محافل شد ، باز هم دانشگاه مبدا جنبشی عظیم برای به کرسی نشاندن این گفتمان شد . این سیر را که نگاه می کنی متوجه می شوی که دانشگاه و دانشجو تا چه حد می تواند تاثیر گذار باشد . حال چه ان تاثیر مثبت باشد و چه در برخی مواقع منفی ! خوشبختانه در مورد دانشگاه نیز دولت نهم رویکرد مثبتی را در پیش گرفته است . چه از حیث منابع درسی که کم کم به سمت انطباق آنها با دین مقدس اسلام می روند و چه از نظر حرکت به سمت دانشگاه اسلامی . اشتباه نکنید ! در مورد تعامل دولت نهم با دانشجویان هرگز اعتقادی به خوب بودن عملکرد دولت نهم ندارم ، اما بحث بر سر اقداماتی است که دولت از خارج به بدنه دانشگاه تزریق می کند و این ها اتفاقات خوبی است که در دانشگاه ها در حال وقوع است . برخورد با تفکرات انحرافی در دانشگاه ، ایجاد تغییرات در مدیریت دانشگاه های کشور (البته شاید بعضاً این تغییرات کمکی نکرده اند اما کلیت کار بسیار خوب و مثبت است ) ، تخصیص یارانه کتاب به دانشجویان و ... از اقدامات مثبتی است که دولت نهم برای بهبود شرایط دانشگاه های کشور صورت داده است . اما این نکته را که بارها روی آن تاکید کرده ام ، بار دیگر گوش زد می کنم که تا زمانی که دولت نهم تعامل خود را با بدنه دانشجویی کشور افزایش ندهد ، هدف دانشگاه اسلامی محقق نخواهد شد .

8- کارهای فرهنگی خارج از کشور

این حوزه اگرچه یک حوزه ترکیبی است و تنها به وزارت فرهنگ مربوط نمی شود بلکه از تعامل بین وزارت خارجه و فرهنگ محقق می شود ، اما به تایید دست اندرکاران فرهنگی که به خارج از کشور اعزام می شوند ، منشا برکات عظیمی برای اسلام مسلمین گشته است . به طوری که امروز تفکر اسلامی به عنوان راه نجات بشاریت از این همه رنج و بدبختی به جهانیان ارائه می شود و همان طور که شاهد هستیم ، پرچم اسلام در گوشه گوشه جهان در حال به اهتزاز در آمدن است . امروز به همت دولت نهم ، فرهنگ اسلامی-شیعی به عنوان فرهنگی که ظلم و ستم را هرگز برنمی تابد و مبارزه با استکبار را از اولویت های خود می داند ، در جهان در حال اشاعه و ترویج است . بسیاری از ملت های دنیا امروز تشنه شنیدن پیام اسلام ناب محمدی هستند . اسلامی که رئیس جمهور ایران اسلامی ، با تکیه بر آن چنان از موضع قدرت در برابر ظالمان و زورمندان جهان می ایستد که گویی قدرت آن ها در برابر اراده و قدرت اسلام به پشیزی نمی ارزد و محلی از اعراب ندارد . شاید باید اصلی ترین عامل ترویج فرهنگ اسلامی در دنیا را شخص رئیس جمهور بدانیم . شخصی که به گفته یکی از دوستان خودش به تنهایی یک رسانه قوی و بزرگ است که به راحتی می تواند آنچه را که می خواهد به گوش جهانیان برساند .

9- مساجد

توجه ویژه دولت به مساجد و به قول خودمان مسجدی ها و هیئتی ها بسیار خوب و تاثیر گذار بوده است . بخشی از سخنرانی رئیس جمهور در بین تعدای از هیئتی ها به زیبایی رویکرد دولت نهم به مساجد را بیان می کند . آنجا که می گوید : من خاک پای سینه زنان را با هزاران نفر از این به ظاهر سیاسیون عوض نخواهم کرد ( باز هم نقل به مضمون ! متاسفانه فایل صوتی آن سخنرانی به همراه بسیاری از اطلاعات آرشیو شده ام به دلایل نامعلومی ! ناپدید گشت ! – توهم توطئه ! - ) مساجد همواره منشا اثرات شگرفی در جامعه مذهبی ما بوده است . شاید بخش اعظمی از آراء دولت نهم نیز از دل همین بچه مسجدی ها که در نقاط مختلف کشور پراکنده اند به دست آمد و این خود نشان از گفتمام انقلابی و ارزشگرای مساجد دارد . دولت نهم نیز با درک این مساله توجهات بسیار خوبی را به مساجد داشته است . هر چند که جای کار در مساجد بسیار است .

»»» نتیجه گیری :

اگر بخواهیم از آن چه که گفته شد نتیجه ای اجمالی را بگیریم ، باید گفت که عملکرد دولت نهم در بخش فرهنگ با تمام تلاش هایی که دراین بخش صورت گرفته است اما در مقایسه با عملکرد این دولت در سایر بخش ها ، هنوز به حد مطلوب و مورد انتظار نرسیده است . در این میان اگر بخواهیم تقسیم بندی بین تاثیر گذاران دولتی در بخش فرهنگ داشته باشیم باید امتیاز مثبت عملکرد را در وهله اول به شخص رئیس جمهور ، جناب دکتر احمدی نژاد و در مرحله بعد به وزارت خارجه بدهیم که نقشی بسیار تعیین کننده و حساس را در اشاعه فرهنگ ایرانی اسلامی در خارج از کشور داشته اند . و شاید باید امتیاز منفی را به وزارت فرهنگ داد . چرا که در بخش های مختلفی که مستقیماً به این وزارتخانه مربوط بوده است عملکرد نسبتاً ضعیفی را شاهد بوده ایم . شاید علت اصلی این امر ضعیف بودن مدیران میانه وزارت فرهنگ باشد . خبرهایی در دست است که نشان می دهد که در سطح مدیران میانه وزارت فرهنگ با وجود گذشت سه سال از عمر وزارت جناب صفار ، هنوز آثاری از تفکرات غرب زده و دوم خردادی موجود است . همین امر سبب شده است که شاید حرف هایی را که آقای صفار در صحبت های خود همواره وعده داده اند به مرحله عملیاتی شدن نرسند . امید است که فرهنگ اسلامی ایرانیمان هر روز و با توجه ویژه و دقیق به رهنمود های مقام معظم ولایت ، رشد و تعالی یابد و برسیم به جایی که بتوانیم فرج مولایمان حضرت صاحب الزمان (ارواحنا فداه) را از حضرت دوست با نهایت آمادگی و سربلندی ، خواستار شویم .

--------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن

- امیدوارم که توانسته باشم آن چه را که شایسته دولت نهم است ، بیان دارم . هرچند که در بحث نقد (بخش اول ) جای حرف بیشتر بود و همچنین در بخش نقاط قوت (بخش دوم) نیز حرف های بسیار باقی ماند . که شاید بعدها به آن بپردازم . در بیان نقاط قوت به اطلاعات بیشتری نیاز دارم . به هر حال از دست ما آنچه برآمد انجام دادیم . شاید این مطلب را 30 یا 40 نفر بیشتر نخوانند اما حداقل من خیالم راحت است که وظیفه خود را انجام داده ام . ان شالله خودش راضی باشد . باقی بهانه است !

کودتای فرهنگی ؟!!

observerblog — Mon, 25 Aug 2008 23:14:18 GMT

مقدمه : این جمله جناب صفار هرندی ، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم ، مرا حسابی به فکر فرو برده است . چند روزی است که دارم به این سخنان فکر می کنم . اصلاً مگر کسی سخنی از «کودتای فرهنگی» به میان آورده است که جناب وزیر این چنین با اضطراب و نگرانی که به راحتی از چهره ایشان پیداست ، فریاد می زند که « اجازه کودتای فرهنگی به کسی داده نخواهد شد ! » ؟

عرصه «فرهنگ» همواره مظلوم بوده است ، این ربطی به زمان حال و دولت نهم ندارد . فرهنگ نه تنها همواره در برنامه ریزی های کلان کشوری دارای اولویت نبوده است ، چه بسا در «بعضی زمان ها» جفاها و خطاهایی بر این بخش صورت پذیرفته که شاید کشور را چندین سال به «عقب» برده و دچار عقب ماندگی کرده است . اما سوال اینجاست که دولت نهمی که با «گفتمان انقلاب» بر سر کار آمده است و روحیه «نشاط» را بر کشور حاکم کرده و «هوای تازه» را در فضای میهن اسلامی تزریق نموده است ، در عرصه فرهنگ چه قدم هایی را برای «جبران» عقب ماندگی ها و ضربه های وارده بر کشور برداشته است ؟ دولت نهم ، همان طور که در سالروز حماسه سوم تیر در پرونده ای ناتمام (!) اشاره شد ، در بسیاری از بخش ها قدم هایی بزرگ در راستای اعتلای نظام اسلامی برداشته است اما فرهنگ ؟ باید کمی تامل کرد . با هم به بررسی عملکرد فرهنگی دولت نهم در بخش های مختلف می پردازیم تا بتوانیم قضاوت درستی نسبت به موضوع داشته باشیم .

1- مطبوعات

« شاید باید از دولت نهم از این بابت تشکر کرد زیرا که دولت نهم تا کنون از هیچ روزنامه ای شکایت نکرده است » این مطلب را روزنامه اعتماد در روزی که یکی از «تیترهای اجباری» را که از سوی دولت محکوم به چاپ آن تیتر شده بود ، منتشر کرد ، نوشت. دولت نهم در عرصه مطبوعات کاملاً منفعلانه و در موضع دفاع عمل کرده است . اگر بخواهیم به طور کلی مطبوعات فعلی را نگاهی بیاندازیم ، مشاهده خواهیم نمود که تعداد روزنامه ها و نشریاتی که جهت گیری های آن ها خلاف مواضع انقلاب و نظام است نه تنها کاهش نیافته بلکه این تعداد در برخی مواقع افزایش نیز یافته است و البته «شهروند امروز» نیز در این دوران با ظاهری متفاوت و شکیل ، ماموریت تکرار نشریه «کیان» را بر عهده گرفته است . روزنامه هایی که همواره سعی در ایجاد تشنج در کشور داشته اند همچون روزنامه های «اعتماد» ، «اعتماد ملی» ، «هم میهن» ، «آفتاب یزد» ، «کارگزاران» و ... همگی در دوران دولت نهم یا فعالیت خود را شروع کرده اند و یا ادامه داده اند . اما در این میان دولت نهم چه کرده است ؟ روزنامه «ایران» را بعدازظهرها هم منتشر می کند ! «کیهان» را برترین منتقد دولت معرفی می کند ؟! بحث روی صحیح و یا غلط بودن این تصمیمات نیست بلکه بحث بر سر این است که آیا توان دولت در عرصه مطبوعات در همین حد است ؟ اگر چنین است پس چگونه می شود که این تعداد کثیر از روزنامه های زنجیره ای در دولت «اصلاحات» شکل می گیرند و برخی هنوز فعالیت خود را ادامه می دهند و یا فقط رنگ عوض می کنند و در جای دیگری سکنا می گزینند . متاسفانه باید گفت که دولت نهم با تمام تلاشی که برای بهبود وضعیت مطبوعات کشور انجام داده است اما نتوانسته برای ترویج «روزنامه نگاری متعهدانه» کاری را انجام دهد . اقداماتی ضربتی همانند القای تیترهای اجباری ، جلسات متعدد با اهالی مطبوعات و ... شاید در کوتاه مدت بتواند جلوی این همه شبهه پراکنی های خیل عظیم مطبوعات زنجیره ای را بگیرد ، اما اگر برای ریشه کنی این نوع تفکر در بین روزنامه نگاران و تحلیل گران روزنامه ها کاری صورت نگیرد ، در نهایت آن ها همچنان باقی خواهند بود .

2- موسیقی

موسیقی فاخر و ارزشمند را کسی منکر نخواهد شد . اما در اینجا نیز دولت نهم و شاید به طور مستقیم وزارت فرهنگ و شخص آقای صفار در معرض سوال هستند که چگونه است که در دولتی که همواره ارزش ها و بازگشت به آن ها را ملاک عمل خود قرار داده است ، موسیقی پاپ به موسیقی فاخر تبدیل می شود . البته باز تا اینجای کار را شاید بتوان تحمل کرد . اما یک معضل اساسی که امروز گریبان جامعه اسلامی ما را گرفته است ، موسیقی «رپ» و «راک» است . امروز در هر مکان عمومی که تعدادی جوان دور هم گرد آمده اند ، حاضر شوی حرف از این سبک از موسیقی هاست . موسیقی راک که در غرب اغلب به عنوان ابزاری در دست گروههای «شیطان پرستی» شناخته شده است ، امروزه در کشور ما به سبکی محبوب در بین جوانان تبدیل شده است . و رپ ! این سبک از موسیقی که اصلاً نامگذاری آن به نام «سبکی از موسیقی» جای شک و تردید دارد اما متاسفانه امروزه بسیاری از جوانان به خصوص پایتخت نشینان ، با علاقه و اشتیاق فراوان آثار گروه های رپ داخلی و خارجی را پیگیری می کنند . و البته از ویدئوهای این آهنگ ها که با «مجوز»! وزارت ارشاد منتشرمی شوند نباید غافل شد . برخی از این ویدئو ها به حدی مبتذل است که انسان را دچار تردید می کند که آیا وزارت فرهنگ پسوند ارشاد اسلامی را داشت یا خیر ! اما همین ویدئو ها و آهنگ ها در وزارت فرهنگ جناب صفار منتشر شده اند . حالا سوال اینجاست که وزارت ارشاد برای مقابله با این محصولات ضد فرهنگی چه کرده است ؟

3- سینما

«نقاب» ، «سنتوری» ، «کلاغ پر» ، «م مثل مادر» ، «آتش بس» ، «روز سوم»

این اسامی را حتماً شنیده اید . منحنی حرمت سینما در وزارت فرهنگ دولت نهم بسیار عجیب و غریب است ! در زمانی که فیلم هایی همچون «نقاب» و «سنتوری» در سینمای ایران تولید می شوند ، فیلم «روز سوم» نیز روی پرده ها اکران می شود ! فیلم «نقاب» را شاید به جرات بتوان مبتذلترین فیلم تاریخ سینمای ایران پس از انقلاب دانست .(تا آنجایی که من دیده ام !) فیلمی که در آن از ترویج فساد و اباحیگری تا زیبا نشان دادن دبی و کشورهای حاشیه خلیج فارس ، همگی یکجا یافت می شود . هر چند که گفته می شد که نسخه اکران شده نقاب ، سانسور شده است ، اما به نظر من اگر بنا به سانسور فیلم می بود باید همه فیلم سانسور می شد ! سنتوری و کلاغ پر و آتش بس و ... نیز داستانی مشابه دارند اما شاید در سطحی پایین تر . اما در مقابل این آثار می توان به آثار ارزشمندی چون «م مثل مادر» و «روز سوم» اشاره کرد که در زمان مسئولیت جناب صفار هرندی اکران شدند . «م مثل مادر» را می توان از باشکوه ترین آثار سینما ایران دانست . « فبای آلا ربکما تکذبان » سینمای ایران از این سبک فیلم ها می خواهد . فیلم هایی که معارف دینی ما را به «بهترین» نحو ممکن ترویج کنند . البته شاید «م مثل مادر» نیز نقاط ضعفی داشت اما در مقابل آن همه نقطه قوت اصلاً نقاط ضعف نمودی نمی یابند . روز سوم نیز در نوع خود از آثار فاخر سینمای دفاع مقدس بود . ( با این جمله که همواره مورد تاکید آقای حاتمی کیاست که « دیگر زمان پرداختن به بعد از جنگ است » به شـــــــــــدت مخالفم . روز سوم را شاهد بر این مدعا می گیرم . چند فیلم مانند روز سوم برای دفاع مقدس ما تولید شده است ؟ کدامین فرمانده بزرگ جنگ را با ابزار سینما به مردم شناسانده ایم ؟ ) اما همین «محمدحسین لطیفی» که روز سوم را به «سفارش» گروه تلویزیونی شاهد ساخت ، طولی نکشید که با ساخت «توفیق اجباری» ثابت کرد که او مرد این راه نیست . در کل حجم تولید آثار «متعهدانه» در سینما در برابر آثار «پوچ» و «بی ارزش» سینمایی بسیار کم و ناچیز است . سینمای ما تا رسیدن به جایی که بخواهد فرهنگ انقلاب و اسلام را صادر کند بسیار فاصله دارد . البته باز هم منکر انجام این اقدامات ضربتی نمی شوم اما باید گفت که در اینجا نیز گویا از تربیت کارگردانان و بازیگران و کلاً سینماگران متعهد غافل شده ایم . یا حداقل ما که اطلاعی از حرکت به این سمت نداریم .

4- رسانه ها و کانال های ماهواره ای

در این جا نیز متاسفانه مشکلات بسیار موجود است . شبکه های ماهواره ای که آن ها نیز با نام مجاز ! مشغول به کار هستند ، به بدترین وجه ممکن فرهنگ غنی و فعال ایران اسلامی را «سخره» می گیرند . رضا امیرخانی در بخشی از «بیوتن» بسیار زیبا به این معضل اشاره می کند . « دختر بزک کرده ای که آشپزی آموزش می دهد »! بسیاری از موسیقی هایی که در بالا اشاره شد از همین کانالهای ماهواره ای ترویج و توسعه یافته اند . کارهای ضد فرهنگی بسیاری در این شبکه ها در جریان است اما به علت کمبود وقت همین چند نکته را بسنده می کنیم . تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل !

پ . ن :

- تا اینجا آنچه از فعالیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم گفتیم بیشتر انتقاد و پرسش بود . اما در پست بعدی به نقاط قوت عملکرد وزارت ارشاد خواهیم پرداخت .

- سخنان رهبری برای ما فصل الخطاب است . در اصول و مبانی و در بسیاری از عملکردها از دولت نهم دفاع کرده و خواهیم کرد . اما این را هم داشته باشید که رهبری همواره بر مظلومیت فرهنگ تاکید کرده اند و وظیفه ما هم که مطالبه است در ضمن اجازه دهید کمی هم درد دلمان را بیان کنیم . می ماند ، عقده ای می شویم ها !!

باید بر می خاست ...

observerblog — Sun, 24 Aug 2008 19:59:32 GMT

چشم چپش را با زور باز کرد . چیزی ندید . مادر با نگرانی نگاهش می کرد ؛ نشسته در دل شب . و مارال ، لب زیرینش را می گزید و خون جاری می شد . صورت بیضی شکل و مهتابی رنگ مارال ، نازنین تر از همیشه بود . با خود فکر کرد نباید داخل آب بماند . اگر توی آب می افتاد کارش تمام بود . رفته رفته شمع های زیادی در دور دست شب دید . چشم چپش را مالید و شمع ها منور شدند . بچه ها را دید که شبح گونه غوطه می خوردند توی آب . و باران گلوله ، امانشان را بریده بود . خود را تا کنار سیم های خاردار کنار کشید . تگرگ گلوله ها بر آب می بارید ....

ظلمت محض و شب تاریک ، دور سر او می چرخید و می چرخید . صدای قلبش در همه وجودش انعکاس می یافت . ایستاد و مادر چایی تازه دم آورد . نشست :

- این قدر خودت رو خسته نکن مادر ؛ مریض میشی ، می افتی !

پدر نگاهش را از نگاه او دزدید و او پدر را گرفت به حرف ؛ چرا که پدر نباید احساس شرمندگی می کرد . تا رمق داشته ، کار کرده ، حالا درد کمر و پاها امانش را بریده است . توی کوچه نم نم باران بند آمده . تلویزیون خانه مارال اینها روشن بود و او به سختی خوابش می آمد ؛ اما با غرشی از جا پرید . سنگر ریزش کرده بود . نه ! خدایا ! نمی خوام اینجوری بمیرم . باید بر می خاست . برخاست فشار آورد ...

« با جام های شوکران »

عبدالمجید نجفی

خسته شده ام

observerblog — Sun, 24 Aug 2008 14:23:18 GMT

نشسته ای و بی صدا حرف می زنی البته با خودت :

خسته شده ام . شاید از گذشته ام ، شاید از حالم ، شاید از آینده ام . یا نه ، فکر می کنم که از کل زندگی خسته شده ام ! زندگی بسیار خسته کننده است .فکرش را که می کنی تازه می فهمی که اهل کجا بوده ای ، به کجا پرتت کرده اند . تازه می فهمی که می توانستی کجا باشی و با که سخن گویی اما حالا در این خاک ها و لجن ها و دودها و سیاهی ها و ظلم ها و ... هزاران «ها»ی دیگر که شاید هر کدام هزاران «آه» را در دل خود داشته باشند ، غوطه می خوری . بعضی وقت ها آنچنان در اوهام خود غرق می شوی که فکر می کنی در اوجی ، اما خبر نداری که در پستترین پستی ها ایستاده ای و فریاد بر می آوری که من در اوجم ! کدام اوج ؟ اوجی که در آن هر چه سرت را پایین می گیری که چیزی پایین تر از خود را ببینی چیزی نمی یابی ! اگر این اوج است پس دیگر پست بودن را چه نیاز است ! دور و برت را که نگاه می کنی ، کمی آن طرفتر ، جایی که نامش را عراق گذاشته اند ، همان جایی که روز ها صدای قدم های عدالت را می شنید و شب ها صدای ناله مظلومیت را . آنجا حالا دیگر روزها هم صدای عدالت را نمی شنود . دیگر کسی به فکر یتیمی که در گوشه ای به دنبال لقمه ای نان خاک و آشغال را با هم در می آمیزد ، نیست . شاید این همان خاکی است که ظالم ها را پدید آورده است ! خاکی که دست های یتیمی را بی پاسخ گذاشت . از آنجا که ناامید می شوی بر می گردی می خواهی از آنجا دور شوی ، می روی که فاصله ات را از ظلم و نابرابری بیشتر کنی اما به کجا می رسی ؟ به دیاری که نامش را از ساکنانش گرفته اند . افغانستان می خوانند اینجا را . با خود می اندیشی که از دیار ظالمان دور شدم . اینجا جای دیگریست . کوهها را ببین . از بالا که نگاه می کنی خیلی جاها سبز است . از ته دل فریاد برمی آوری که بالاخره نجات یافتم . اینجا همان جاست . طبیعت به اینجا روی خوش نشان داده است . اما کمی پایین می آیی ، می آیی در دل روستاها ، خانه هایی که دیوارهایشان شاید از خجالت صاحبانشان خم شده اند و سر خود را پایین انداخته اند . بعضی وقت ها چنان ظلم بر روی دوش این خانه ها سنگینی می کند که دیگر توان تحمل را ندارند ، می شکنند و فرو می ریزند و صاحبانشان نیز . شاید خانه ها به این می اندیشند که چطور می توانند صاحبان خود را از این فلاکت نجات دهند . خودشان را نابود می کنند تا صاحبانشان را نجات دهند و آنها را از این دیار ظلم و نابرابری نجات دهند . پس آن سبزی ها چه شد ؟! من فکر می کردم که طبیعت با اینجا سر سازش داشته است . به دنبال سبزی ها که می گردی تازه می فهمی آن ها مزارعی بوده که خارجیانی که با نام نیروهای سازمان ملل در اینجا ساکن شده اند ، مزارع خشخاش می خوانندشان . تازه می فهمی که اینجا گویا تاریکی عمق بیشتری یافته است . می روی . با سرعت بسیار می روی . نمی فهمی به کجا و کدامین سو . فقط می روی شاید جایی را پیدا کنی که از ظلم خبری نباشد . ناگهان صدایی را می شنوی که فریاد می زند اینجا «سرزمین موعود» است ! خوشحال می شوی . سرزمین موعود ! تمام شد . ظلم تمام شد . بالاخره به سرزمین موعود رسیدم . دور و برت را که نگاه می کنی تازه می فهمی که گویا اینجا سرزمین موعود ظالمان است ! اینجا ظلم به اوج می رسد . زمان و مکان ، زمان و مکان اجتماع نقیضین است ! در «اوج پستی» ایستاده ای ! آن طرف کودکی 6 ماهه را می بینی که چشم هایش باز نمی شود . خواب است حتماً ! جلوتر که می روی می فهمی که تو خواب بوده ای . او پریده است . خود را نجات داده است . عقب عقب حرکت می کنی تا از او دور شوی . به یک شی آهنی برخورد می کنی ، صدای فریاد پسربچه ای را می شنوی که در آغوش پدرش دارد آرام می گیرد . صدا قطع شد . مثل این که دیگر ناراحت نیست . بیشتر که دقت می کنی می فهمی که نه ، مثل این که او نیز پریده است ! فرار می کنی . صدای فریاد ، ناله ، آه ، شیون ، زاری ، همه و همه با هم چنان ترکیب شده اند که گویا در وسط تمام عالم ایستاده ای همه با تمام وجود بی عدالتی و ظلم را در گوش تو یک نفر فریاد می زنند . ناگهان همه صداها از بین می رود . به آرامی گوشهایت را رها می کنی . کسی در نزدیکی گوشت با صدایی آرام و ملایم به طوری که گویا تمام دردهای گوشت را التیام دهد می گوید : منتظر باش ... همین را که می شنوی خستگی را فراموش می کنی ، به دور برت که نگاه می کنی انگار که همه چیز عوض شده باشد ، انگار که نور همه جا را گرفته ، دیگر تاریکی را نمی بینی ، شاید گوشه ای تاریکی دست و پا می زند تا زنده بماند اما نور را می بینی که با سرعت و قدرت همه را کنار می زند . حالا فقط نور است ... نور ... دیگر خسته نیستی . دیگر زندگی خسته کننده نیست . انتظار زنده بودن را باارزش می کند ، انتظار ...

به کدامی سو رهین خواهند شد ؟

observerblog — Thu, 21 Aug 2008 13:15:09 GMT

مقدمه :

این چند روز را که ما نبودیم خیل عظیمی از احوال پرسی های دوستان ما را شگفت زده کرده است ! تعداد کامنت های پست قبلی شاهد این مدعای من است ! بگذریم که اگر بخواهم به این حرف ها بپردازم دردهایی از این سبک بسیار است .

می خواهیم کمی در مورد فضای انتخاباتی و چیدمان چهره ها طی چند روز و هفته گذشته صحبت کنیم . هر چند که شاید با وجود حدود یک سال فاصله تا انتخابات اندکی نظر دادن در این مورد سخت باشد اما به هر حال باید از حالا خود را برای هر نوع شرایطی آماده کرد و همه احتمالات را بررسی کرد .

به کدامین سو رهین خواهند شد ؟

فضای «انتخابات» ریاست جمهوری کم کم دارد فضای سیاسی کشور را در اختیار خود می گیرد و تقریباً تمامی چهره ها یا به قولی رجل سیاسی کشور تحرکات خود را برای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری آغاز کرده اند . در ابتدا به بررسی وضعیت طیف «تجدیدنظرطلب» یا در اصطلاح «اصلاحطلبان» می پردازیم . هر وقت که نامی از اصلاحات به میان می آید به صورت کاملاً ناخودآگاه چهره یک نفر با ریش هایی سفید و سیاه در ذهن انسان نقش می بندد . همان که روزی در انظار عمومی و روزهای قبل از انتخابات دور هشتم ریاست جمهوری گفت : « منظور پیامبر از کلمه مولا در جمله ((من کنت مولاه و هذا علی مولاه)) همان معنی دوستی و محبت است ! » (نقل به مضمون) و این همان چیزی است که برادران اهل سنت به آن اعتقاد راسخ دارند . همان فردی که لایحه ای با نام «لوایح دوقلو» را به مجلس پیشنهاد داد . همان فردی که «کاهش اختیارات رهبری» را به وضوح بیان می کرد . بگذریم . پرداختن به این حرف ها خود مجال دیگری می طلبد . اما همان طور که احتمالا حدس زده اید این چهره کسی نیست جز «سید محمد خاتمی» . رئیس جمهور دو دوره سابق ریاست جمهوری که در بین دول غربی شخصی محبوب و دوست داشتنی بود . آقای خاتمی از همان روزهای نخست پایان دوره ریاست جمهوری خویش با اعلام این که دیگر خسته شده است و بازنشسته ، در واقع استارت کار انتخاباتی برای دور بعد ریاست جمهوری را زده بود . ایشان که از «مشاورانی» همچون سعید حجاریان ، عبدالکریم سروش ، رمضان زاده ، تاجزاده ، خانم کولایی و ... بهره می برد و در بین روزنامه های زنجیره ای و اصحاب رسانه های تجدید نظر طلب نیز ، افرادی چون محمد قوچانی ، عباس عبدی و ... از محبوبیت بسیاری برخوردار است ، از همان روزهای نخست پایان ریاست جمهوری خویش با نظر مشاوران خود به صورت «مداوم» در سفر به نقاط مختلف جهان است . که البته سفر به «ایتالیا» ایشان از معروف ترین آن هاست . چهره های تجدیدنظر طلب که به گفته رئیس جمهور آمریکا هیچ دوستی بهتر از «آمریکا» را ندارند ، با طرح یک پروژه 4 ساله ، برنامه مدونی را برای تخریب احمدی نژاد و سوق دادن مردم به سمت «منجی» که باید بیاید و آن ها را از این همه گرانی و تهدید و ترس و سرما و ... نجات دهد ، سعی کردند که آن منجی را آقای خاتمی نشان دهند . همان طور که می بینیم این روزها این بخش از پروژه در نقطه اوج خود قرار دارد . روزنامه اعتماد طی یک هفته 3 مصاحبه با چهره های برجسته سیاسی کشور داشت که هر کدام از آن ها با القای این که فضای کشور «بحرانی» است ( یک نمونه ) و نیاز به منجی است سعی در معرفی منجی خود داشته اند ! اما نکته ای که شاید بسیاری از اصلاح طلبان را دچار ترس کرده است «عدم توافق» روی آقای خاتمی است . چنان که آقای مرعشی ، سخنگوی حزب کارگزاران سازندگی ، در آخرین مصاحبه خود مشی همیشگی خود را حفظ کرده است و با صحبت هایی «دو پهلو» نشان داد که روی کارگزاران نمی توان خیلی حساب کرد . چرا که آن ها به سمتی می روند که باد آن ها را با خود ببرد . این مصاحبه به نحوی دوپهلو بود که کیهان از آن عدم حمایت کارگزارن از خاتمی و اعتماد از آن حمایت کارگزاران از خاتمی را برداشت کرد (!)طبق این اصل فلسفی که جز بدیهیات اولیه است : اجتماع نقیضین محال است . اما ما که متوجه نمی شویم که برادران ما در حزب کارگزاران سازندگی چگونه همیشه این اصل بدیهی را زیر سوال می برند ! از طرف دیگر از کارگزاران که عبور کنیم به حزب سرسخت «اعتماد ملی» می رسیم . حزبی که هر چه عناصر درون آن سعی در کنار گذاشتن رئیسش کرده اند نتوانسته اند آن را از صحنه بیرون کنند . اقداماتی که برخی از «اعضا»ی حزب اعتماد ملی طی سال های اخیر برای حذف آقای «کروبی» کرده اند ، همانند چاپ مقاله «آواز دلفین ها» و یا آن نوشته سخیف «چند سوال از رئیس جمهور» ، همگی را می توان در راستای «حذف» آقای کروبی از صحنه انتخابات و یا حداقل «تضعیف» ایشان ، تحلیل کرد . اما این اقدامات همچنان بی اثر بوده . به طوری که آقای کروبی در مصاحبه اخیرشان با اعتماد ضمن اعلام شرایط بحرانی در کشور ، تاکید کردند که « خاتمی عضو حزب من شود تا از او حمایت کنیم » و همچنین این نکته را یادآور شدند که « اعتماد ملی حتماً نامزد درون حزبی خواهد داشت . » و البته آن نامزد درون حزبی قطعاً کسی نخواهد بود جز خود ایشان چرا که اعتماد ملی چهره دیگری را نخواهد داشت که به میدان آورد .

همان طور که دیدیم با تمام اقداماتی که تجدیدنظرطلبان برای انتخابات دهم پیش بینی کرده اند اما اختلاف در بین آن ها امری اجتناب ناپذیر است . حتی در صورتی که آقای خاتمی کاندیدا شوند اما همچنان اعتماد ملی و کارگزاران افراد خود را برخواهند گزید . نتیجه ای که گرفته می شود این است که با شرایط کنونی و اوضاع فعلی کشور این که چهره ای از تجدیدنظرطلبان توان رقابت و رای آوردن در ریاست جمهوری دهم را داشته باشد بسیار بعید به نظر می رسد . هر چند که نباید از آن ها غافل بود .

اما به سراغ طیف دیگری که مواضعشان «علی الظاهر» در جهت موضع «انقلاب» است می رویم . طیف که به هر جهت و چه بخواهیم و چه نخواهیم با نام «اصولگرا» در بین عموم مردم شناخته شده اند . اوضاع در این سمت بسیار پیچیده تر از طیف تجدیدنظرطلبان است . از آن جهت که بروز اختلاف در بین اصولگرایان «ضربات جبران ناپذیر»ی را به بدنه کشور وارد خواهد کرد . امری که تا کنون به نظر می رسد که در شرف وقوع است . بهتر است ببینیم که در ابتدا چه کسی در این میان دارد نقش اصلی را بازی می کند ؟

« معظم له در ابتداي فعاليت دولت نهم از ما خواستند مدتي با اين دولت مدارا کنيم، مي توانيم بگوييم اين مدت تمام شده است. »

این جملات ، سخنانی بود که در مشهد مقدس و از زبان سردار سازندگی ، آقای «هاشمی» ، شنیده شد . و البته دیری نپایید که به صورت کاملاً اتفاقی به تیتر اول چندین روزنامه داخلی در آمد . آیا از این سخنان چیزی جز «اعلان جنگ» با دولت نهمی که مقام معظم رهبری بارها از آن «حمایت» کرده است ، برداشت می شود ؟ دولتی که مجلس هشتم به توصیه «رهبر انقلاب» وظیفه همکاری و سهولت کار را برای آن بر عهده دارد . آقای هاشمی آن طور که از شرایط و اوضاع و احوال بر می اید در حال پیریزی یک «سناریوی پیچیده» برای انتخابات ریاست جمهوری است. آن چه که مشخص است ایشان دیگر پا به عرصه انتخابات نخواهد گذاشت اما این باعث نخواهد شد که کاملاً کنار بکشند و کاری با این برنامه ها نداشته باشند . بهترین حالت برای آقای هاشمی این است که «مهره» ای را که دوست دارد به کرسی ریاست جمهوری بنشاند . اما قطعاً این چهره نمی تواند از میان اصلاحطلبان باشد . آن ها در انتخابات مجلس هفتم و شوراها و مجلس هشتم و ریاست جمهوری نهم امتحان خود را پس داده اند . بنابراین باید شخصی به ظاهر اصول گرا را در مقابل احمدی نژاد قرار داد . این چهره کیست ؟ باید بیشتر فضا را «رصد» کرد . این را یکی از بزرگان می گفت که شاید بتوان وزیر کشور شدن «کردان» را با این جریان پیوند داد . شاید شما حدس زده باشید که این فرد کیست . من هم حدس خودم را زده ام و البته با برخی از دوستان در میان گذاشته ام . اما بهتر می دانم که به جای این که نام آن فرد را در اینجا ببرم این فرصت را به شما بدهم که حدس خودتان را بزنید . فقط باید این نکته را مد نظر داشت که حرکات آقای هاشمی طی این یکسال بسیار دیدنی و کمک کننده در «شناختن» فرد مورد نظر خواهد بود .

پ . ن :

- در مورد شرایط اصولگرایان بیشتر خواهم نوشت . حدود 15 روز فرصت دارم که خوب به موضوعات بپردازم .

تروريسم از دروغ تا واقعيت

observerblog — Sat, 09 Aug 2008 11:56:35 GMT

پيش از مقدمه :

در پي دعوت وبلاگ ايليا (علی) برای نوشتن در باب تروریسم ، سعی کردم که متنی مستند با اطلاعاتی جدید را در اختیار دوستان قرار دهم . هر چند در این حوزه هرگز ادعایی نداشته و خیلی هم مطالعه نداشته ام اما این متن حاصل اندک اطلاعات من در این باره است که خدمتتان ارائه می دهم .

مقدمه :

تروریسم‌ ; واژه اي كه طي سال هاي اخير و البته بعد از قضيه يازده سپتامبر و فروپاشي برج هاي دوقلو ، به كرات از طريق رسانه ها و خبرگزاري هاي مختلف استعمال شده است . كلمه تروريسم در زبان فرانسه براي اولين بار در حوزه سياست به كار رفته است .(1) سايت تحقيقات تروريسم ( terrorism-research ) واژه تروريسم را چنين معنا مي كند :

« تعريف تروريسم بسيار سخت است . اين واژه مي تواند تركيبي از تاكتيك و استراتژي باشد ، يك جنايت و يا يك وظيفه مقدس ، يك اقدام فداكارانه در مقابل ظلم و يا يك عمل زشت بدون بهانه . اين بستگي دارد به زاويه نگاه افراد . »

اين نوع ديدگاه غرب را به مساله تروريسم به خوبي بيان مي كند . آن روز كه جرج بوش رئيس جمهور آمريكا پس از انفجار برج هاي دوقلو در مقابل انظار عمومي حاضر شد و جمله معروف : « هركس با ما نيست ، عليه ماست » را بيان كرد در واقع نوع نگاه آمريكا به جهان در باب تروريسم بود كه بيان مي شد . نگاهي كه هر كسي با آمريكا نباشد پس تروريست است !

پس از مقدمه :

مساله تروريسم ، شايد از نظر تاريخي قدمتي ديرينه داشته باشد اما نوع تروريسمي كه اين روزها مورد توجه همگان است ، شايد بيش از چند دهه عمر نداشته باشد . واژه اي كه هر روزه و از هر طريقي به مردم دنيا القا مي شود تا آن ها بدانند كه همواره در خطرند . خطري كه تنها با فداكاري دولت ها و سيستم هاي امنيتي آن هاست كه بر طرف مي شود . امروزه در اكثر سايت هاي اينترنتي غربي نشاني از اين واژه وجود دارد . براي نمونه پايگاه اينترنتي تروريسم كه وظيفه اش پيگيري و انتقال اخبار تروريسم در سطح جهان است و يا سايت تحقيقات تروريسم كه به آن اشاره شد . پايگاه اينترنتي ياهو كه از بزرگترين و پربازديدترين سايت هاي جهان است در بخش اخبار خود ، يك بخش مجزا را براي انتقال اخبار تروريسم اختصاص داده است . سايت سازمان ملل متحد نيز صفحه اي را به پيگيري ترور و تروريسم در دنيا اختصاص داده است . در اين صفحه از سايت سازمان ملل متحد اعلاميه جهاني مبارزه با تروريسم با عنوان « استراتژي جهاني مقابله با تروريسم » قرار گرفته است . اعلاميه اي بلند بالا كه به بررسي تروريسم در جهان و راه ها و پيشنهاد هايي براي مقابله با آن پرداخته است .

»» تروريست كيست و تروريسم چيست ؟

بگذاريد تروريسم را به طور واقع بينانه اي بررسي كنيم . گروهي در افغانستان تشكيل مي شود . به راحتي مردم را مي كشد . اقدام به طرح ريزي و پياده سازي انفجار هاي مختلفي در نقاط مختلف دنيا مي كند . اين گروه را همه مي شناسيم . « طالبان » نامي است كه اين گروه را با آن مي شناسيم . اين روزها همه مردم دنيا اذعان دارند كه اين گروه يك گروه تروريستي است . اما آيا تا قبل از وقايع يازده سپتامبر نيز چنين بود ؟‌ آيا همين آمريكايي كه اين روزها هر انفجاري در هر كجاي جهان اتفاق افتد ، انگشت اتهام خود را به سوي طالبان ( و البته در برخي مواقع ايران ) مي گيرد ، تا قبل از سپتامبر 2001 معتقد بود كه طالبان تروريست است ؟ يا شايد به آن ها كمك مي كرد كه به ايران ضربه بزنند . آن روزها كه ايران همواره اعتقاد داشت كه آمريكا در تقويت طالبان در افغانستان خطا رفته است ، چرا آمريكا طالبن را تروريست نمي خواند ؟ اما به هر حال حالا همه متفقند كه طالبان گروهي تروريستي است . اما سوال اينجاست كه تفاوت اقدامات طالبان با اقداماتي كه گروهك منافقين در ايران به اجرا گذاشته است در چيست ؟ مگر نه ان است كه همين انفجارهايي را كه بسياري طالبان را مقصر آن ها مي دانند و باعث كشتار بسياري از بيگناهان مي شود ، در ايران و توسط گروهك منافقين به وقوع نپيوسته است ؟ مگر نه اين است كه رئيس جمهور يك دولت كه مورد پذيرش تمامي ملل دنياست توسط اين گروهك به شهادت رسيده است ؟ اما منافقين تروريست نيستند و از ليست گروه هاي تروريستي خارج مي شوند و طالبان همچنان تروريست است .

»» تروريسم دولتي

اما آن چه كه هيچ گاه از سوي غربي ها و قدرت هاي استكباري جهان مورد تاييد واقع نشده و همين سبب مي شود كه انسان به دروغ پردازي آن ها در بحث تروريسم پي ببرد ، تروريسم دولتي به نام رژيم صهيونيستي است . آن روز كه « هرتسل » ، كه بسياري او را پدر معنوي اسرائيل لغب داده اند ، طفل حرامزاده اي به نام اسرائيل را در كتاب دولت يهود خود پس انداخت ، شايد مي دانست كه براي تشكيل دولت يهود بايد يك دولت بر مبناي ترور و كشتار را تشكيل دهد و البته اين آرزوي آن پير خبيث 46 سال پس از نگاشتن كتاب دولت يهود ، يعني در سال 1948 ميلادي به تحقق پيوست . تروريسم دولتي رژيم صهيونيستي از همان ابتدا مورد حمايت قاطع نظام استكبار و استعمار پير قرار گرفت . اين حمايت را مي توان در اعلاميه دارفور كه توسط دولت بريتانيا در سال 1916 ميلادي منتشر شد و پس از آن مهر تاييدي كه نمايند آمريكا در پاي آن زد ، مشاهده كرد . از بدو تشكيل رژيم صهيونيستي تا كنون شاهد هستيم كه بزرگترين جنايات ضد بشري توسط اين رژيم خود ساخته در حال اجرا است اما دول غربي تنها به نظاره ايستاده اند و البته اين بهترين حالت است در قياس با اين كه شايد برخي دولت هاي غربي از اقدامات رژيم صهيونيستي به شدت حمايت كرده اند . آمار و ريز ترورهايي كه رژيم صهيونيستي طي سالهاي اخير انجام داده است را مي توانيد اينجا ببينيد . اين آمار وحشتناك در مقابل كليه گروه هاي تروريستي دنيا شايد قطره اي از دريا باشد .

»» دروغ و واقعيت

آن چه كه مشخص است اين است كه آن تروريسمي كه دول غربي و به ويژه آمريكا به جهانيان عرضه مي كند ، دروغي بيش نيست و فقط در راستاي اهداف استكباري امپرياليست غربي است كه زماني گروهي تروريست و شايد چند روز بعد غير تروريست معرفي مي شوند . تروريست واقعي رژيم صهيونيستي است كه هر روز ده ها فلسطيني را كشته و يا زخمي مي كند و به راحتي اعلام مي كند كه ما مي خواهيم در غزه نسل كشي به راه بياندازيم و البته هيچ گاه نمي توانيد رسانه اي از رسانه هاي استكبار را در حالت محكوم كردن عملكرد اين رژيم بيابيد . البته در مورد مصداق ديگري از تروريسم واقعي اين دوستمان مطلبي نوشته است كه ديگر من به آن نپرداختم . مراقب باشيم كه تروريسم واقعي را گم نكنيم و تحت تاثير رسانه هاي غربي غرق در آن چه كه آن ها مي خواهند نشويم .

پ.ن

- اگه كمي پراكنده گويي كردم ببخيشيد . اين روزها سرم خيلي شلوغه .

هشدار به وزارت علوم و دستگاه قضایی راجع به ماجرای دانشگاه زنجان

farshad — Fri, 08 Aug 2008 09:02:18 GMT

هشدار به وزارت علوم و دستگاه قضایی راجع به ماجرای دانشگاه زنجان

آنچه که در پی می آید نه مطلبی است جهت زنده کردن یک خبر و نه گفتاری برای جنجال سازی ! بلکه تنها هشداری است دلسوزانه، که اگر هشیاری مسئولان را در پی نداشته باشد ممکن است نتایج ناگواری را برای سیستم آموزش عالی داشته باشد.

چندی پیش بود که خبری مبنی بر تعرض معاون دانشجویی دانشگاه زنجان به یکی از دختران دانشجو در دانشگاه زنجان مخابره شد. پیرو این خبر ، فیلم مربوط به مچ گیری معاون کذایی در دفترش بر روی سایت جهانی you tube قرار گرفت که اصولاً کاری مطابق شرع و عرف نبود. این واقعه پیرو سلسله اتفاقاتی بود که در خرداد ماه و تیر ماه در بعضی دانشگاههای سراسر کشور جریان داشت. قضیه ی دانشگاه سهند، دانشگاه امیر کبیر ، دانشگاه تربیت معلم و چند مورد دیگر که حکایت از سناریویی خاص راجع به تشنج آفرینی در دانشگاههای کشور داشت. طبق معمول ، در تمامی ماجراهای فوق – مثل دانشگاه زنجان- دست عواملِ بازی خورده ی انجمن اسلامی نیز در کار بود. اما فارغ از تمام این توطئه ها و پشت صحنه هایشان ، حکایت دانشگاه زنجان تفاوت های عمده ای با بقیه وقایع داشت. در مورد دانشگاه زنجان، تقریباَ در تمامی جو دانشگاهها و نیز جنبش دانشجویی ، اشتباه و و گناه معاون دانشجویی در ایجاد این فتنه امری قریب به یقین بود. با وجود اینکه بدنه ی جنبش دانشجویی از همان ابتدا خواستار برخورد صریح و صحیح قانونی با این فتنه بود اما وزیر علوم در اظهار نظری شتابزده دست عوامل خارجی را در این مورد وارد دانست و تنها به این نکته اشاره کرد که اگر قضیه غیر اخلاقی باشد با آن برخورد شدید می شود( از اینکه این برخورد شدید چه می تواند یباشد نیز سخنی به میان نیاورد!) سیستم قضایی(قب!) نیز با دستگیری چند دانشجو به علاوه ی معاون و دختر مورد علاقه اش ! قول بررسی موضوع را داد. در همان موقع بود که رسانه های ضد انقلاب بیان کردند که این موضوع نیز به زودی پوشانده خواهد شد. آنها سناریویی را مطرح کردند که بعد از مدتی که آبها از آسیاب افتاد ، از طریق رسانه ها اعلام می شود که این زوج خوشبخت ! با هم صیغه بودند .و عمل خلافی شکل نگرفته و معاون را با سلام و صلوات آزاد خواهند کرد. متاسفانه با خبر شدیم که این سناریو در حال تحقق است و رسانه های ضد انقلاب با تمام حماقتشان درست حدس زده بودند! با خبر شدیم که دادستان زنجان اعلام کرده است که هر دوی متهمین پرونده ی دانشگاه زنجان ( یعنی معاون و دوست دخترش!) گفته اند که با یکدیگر صیغه بوده اند! و اگر این موضوع نیز ثابت شود، تنها، موضوع مر بوط به انجام عمل زشت و قبیحشان ( چرا ؟ آنها که زن و شوهر بوده اند !) در سطح دانشگاه ! می ماند که باید بررسی شود!. در این باره چند نکته قابل تامل است :

1- عمل متعه ( همان صیغه !) در مورد دختر تنها با اجازه ی پدرش جایز است.

2- در کشور ما صیغه تنها با خواندن عبارت عربی مربوط به آن از سوی طرفین وجاهت قانونی ندارد بلکه باید در محضر ثبت شود.

3- اگر آن خانم محترم در عقد موقت جناب آقای معاون قرار داشت ، نیاز به مخفی کاری نبود و معاون نیز از همان ابتدای ورود دانشجویان به داخل دفترش در دانشگاه می توانست به این موضوع اشاره کند.

4- دفتر معاونت دانشجویی – فرهنگی(!) جای صیغه بازی نیست !

در این مورد باید یاد آور شویم که اگر این قضیه لاپوشانی شود باید خدمت مسئولان وزارت علوم گفت که با این کار امنیت روانی را از دانشجویان و خانواده هایشان خواهند گرفت چرا که ممکن است هر لحظه دختران مردم در دانشگاه بدون اجازه ی والدینشان به عقد موقت هیئت محترم علمی در بیایند! از طرفی با توجه به انتخابات دریاست جمهوری و جو شلوغ و ملتهب دانشگاهها در سال آینده در راه است، مسئولان محترم قضایی و وزارت علوم باید بدانند که در صورت عدم رسیدگی درست به این پرونده ، سال آینده تحصیلی، این موضوع به صورت حربه ای علیه دولت و حتی نظام در خواهد آمد. در مورد جو دانشگاهها و معضلات اخلاقی موجود در آن نیز باید از سوی وزارت علوم کاری صورت گیرد . ما در این مورد اطلاعاتی داشتیم که در اینجا ارائه نمی کنیم ولی در صورت عدم پیگیری از سوی سیستم قضایی و وزارت علوم از همین تریبون اعلام خواهیم کرد تا بالاخره فکری راجع به آنها شود. آقایان لطفاً به هوش باشید!

شاید نامه ای سرگشاده !

observerblog — Tue, 05 Aug 2008 16:17:18 GMT

طي يكي دو ماه گذشته صحبت روي طرح تحول اقتصادي بسيار بوده است . اين طرح تقريباً در مراحل اجرايي قرار گفته است . اقتصاد ايران ، اقتصادي بيمار و كم بازده است . اين را همه بزرگان اقتصادي كشور اذعان دارند . بر پايه اين نظريه نياز به ايجاد تحول و بومي سازي ساختار اقتصاد كشور امري ضروري و اجتناب ناپذير است . در كنار اين موضوع شاهد آن بوديم كه رهبر فرزانه انقلاب اسلامي همانند هميشه با درايت و ذكاوت ويژه اي ، امسال را سال نوآوري و شكوفايي نامگذاري كردند . اين نامگزاري از همان آغاز سال نويد تحولاتي شگرف و بنيادي در عرصه هاي مختلف به ويژه عرصه اقتصاد كلان كشور را مي داد . حضرت آقا به كرات تاكيد كرده بودند كه براي ساماندهي به اقتصاد كشور بايد مدل اقتصاد بومي براي كشور طراحي شود و البته اين آغازي بود براي روند برنامه ريزي دولت ولايي نهم كه همانند هميشه در پيروي از فرامين رهبر معظم انقلاب پيشقدم باشد و دست به طراحي يك پروژه عظيم با نام طرح تحول اقتصادي ، بزند .

اما غرض از نوشتن اين مطلب دفاع از طرح تحول اقتصادي نيست كه اين خود نيازمند اطلاعات و آگاهي هاي بيشتر نگارنده در اينباره مي باشد . هر چند كه راي اعتماد قاطع نمايندگان مجلس به وزارت حسینی را شايد بتوان مهر تاييدي بر طرح تحول اقتصادي دانست . اما در اينجا مي خواهم به چيز ديگري بپردازم .

دوران هشت ساله اصلاحات (!) را هنوز كسي فراموش نكرده است . آن زمان كه سياست « فشار از پایین ، چانه زنی از بالا » ی سعید حجاریان به عنوان پایه سیاست های داخلی دولت قرار داشت . سوال اینجاست که چگونه فشار از پایین به مرحله اجرا در می آمد ؟ آیا عامه مردم سیاست های دولت را مورد تایید قرار می دادند تا « فشار از پایین » تحقق یابد ؟ یا این که طیف هدفی برای سیاستمداران دولت اصلاحات تعریف شده بود و همواره آنها مورد تحریک واقع می شدند ؟ قطعاْ همه می دانیم که آن دوران از دانشجو و بدنه دانشجویی کشور به عنوان اهرمی برای فشار بر نظام استفاده می شد . روزهایی را که دولت کمتر کاری را بدون هماهنگی با دانشجویان حامی خود انجام می داد هنوز به خاطر داریم . همین نحوه عملکرد بود که سبب شده است که امروز نیز تنها امید اصلاحات به طیف دانشجویان باشد .

اما امروز که ۳ سال از عمر دولت نهم ، که شعار دولت هفتاد میلیونی را سرلوحه کار خود قرر داده بود ، می گذرد و متاسفانه ما شاهد آن هستیم که دولت نهم هنوز نتوانسته است به تعاملی پایدار با دانشجویان دست یابد . دولت نهم متاسفانه هدفگذاری خود را در بدنه دانشجویان کشور اشتباه انجام داده است .

طي روزهاي اخير اكثر فعالان دانشجويي قطعاً از برگزاري نشست سالانه جامعه اسلامي دانشجويان آگاهي پيدا كرده اند . دولت نهم بیشترین توان خود برای برقرای ارتباط با دانشجویان روی جامعه اسلامی متمرکز کرده است . و به نظر می رسد که در این انتخاب اشتباه کرده است . البته اگر دولت نهم نیز همانند دولت های قبل که با حمایت های بی دریغ از انجمن های اسلامی دانشجویان ، سبب شده اند که هدف اصلی انجمن به فراموشی سپرده شود و انجمن اسلامی در دانشگاهها به نماد عملکرد ضد ارزشی و ضد اسلامی بدل شود ، به ایجاد جای پایی برای خود در دانشگاهها می گردد ، بحث دیگری است . اما با توجه به مشی انقلابی و ارزش گرایانه ای که از دولت نهم ، دولت اسلامی نهم ، دیده ایم چنین فکری بسیار دور از ذهن و شاید غیر ممکن است . به عنوان دانشجوي یکی از دانشگاههای بزرگ کشور عرض می کنم که اگر دولت نهم به دنبال جریان سازی در دانشگاههاست ، این کار در توان جامعه اسلامی نیست . یکی از اصلی ترین مراکز جامعه اسلامی در کشور ، جامعه اسلامی دانشگاه ماست . اگر من در این دانشگاه هستم ، حرف من را بپذیرید که توان تاثیر گذاری و جریان سازی توسط این دفتر در دانشگاه در حد انتخابات سال آینده نخواهد بود .

آن چه که مشخص است این است که دولت نهم ۳ سال از عمر خود را در دانشگاهها به فرصت سوزی پرداخته است . همین طرح تحول اقتصادی نمونه ای از این فرصت سوزی است . اگر بناست که دانشجویان به دفاع از عملکرد دولت و نمایش کارآمدی آن بپردازند قطعاْ باید اطلاعات در اختیار آن ها قرار گیرد . در غیر این صورت مطمئناْ نمی توان چشم و گوش بسته از چیزی دفاع کرد .

والسلام

پ.ن

- لينك هاي مرتبط را ببينيد :

1- محمديان در افتتاحيه كنگره جامعه اسلامي دانشجويان
تداوم مسير انقلاب سرباز اهل بصيرت و صبر مي‌خواهد

2- الهام در كنگره جامعه اسلامي دانشجويان:
گفتمان اصلاح‌طلبان ارتجاعي سكولاريستي است

3- لنكراني در كنگره اتحاديه جامعه اسلامي دانشجويان
دولت نهم هدف نهايي هجمه‌هاي رسانه‌اي شده است

۴- صفار هرندي در كنگره اتحاديه جامعه اسلامي دانشجويان
وزارت ارشاد دولت نهم براي القاي شبهات يارانه نمي‌دهد

- اين چند وقت را كه نيستم بايد از ف.س عزيز تشكر كنم كه رصدخانه را زنده نگه داشته است و

ابرها را هراز چندگاهي از جلوي رصدخانه كنار مي زند و مطلبي مي نويسد كه انصافاً هم خوب مي

نويسد .