نشسته ای و بی صدا حرف می زنی البته با خودت :

خسته شده ام . شاید از گذشته ام ، شاید از حالم ، شاید از آینده ام . یا نه ، فکر می کنم که از کل زندگی خسته شده ام ! زندگی بسیار خسته کننده است .فکرش را که می کنی تازه می فهمی که اهل کجا بوده ای ، به کجا پرتت کرده اند . تازه می فهمی که می توانستی کجا باشی و با که سخن گویی اما حالا در این خاک ها و لجن ها و دودها و سیاهی ها و ظلم ها و ... هزاران  «ها»ی دیگر که شاید هر کدام هزاران «آه» را در دل خود داشته باشند ، غوطه می خوری . بعضی وقت ها آنچنان در اوهام خود غرق می شوی که فکر می کنی در اوجی ، اما خبر نداری که در پستترین پستی ها ایستاده ای و فریاد بر می آوری که من در اوجم ! کدام اوج ؟ اوجی که در آن هر چه سرت را پایین می گیری که چیزی پایین تر از خود را ببینی چیزی نمی یابی ! اگر این اوج است پس دیگر پست بودن را چه نیاز است ! دور و برت را که نگاه می کنی ، کمی آن طرفتر ، جایی که نامش را عراق گذاشته اند ، همان جایی که روز ها صدای قدم های عدالت را می شنید و شب ها صدای ناله مظلومیت را . آنجا حالا دیگر روزها هم صدای عدالت را نمی شنود . دیگر کسی به فکر یتیمی که در گوشه ای به دنبال لقمه ای نان خاک و آشغال را با هم در می آمیزد ، نیست . شاید این همان خاکی است که ظالم ها را پدید آورده است ! خاکی که دست های یتیمی را بی پاسخ گذاشت . از آنجا که ناامید می شوی بر می گردی می خواهی از آنجا دور شوی ، می روی که فاصله ات را از ظلم و نابرابری بیشتر کنی اما به کجا می رسی ؟ به دیاری که نامش را از ساکنانش گرفته اند . افغانستان می خوانند اینجا را . با خود می اندیشی که از دیار ظالمان دور شدم . اینجا جای دیگریست . کوهها را ببین . از بالا که نگاه می کنی خیلی جاها سبز است . از ته دل فریاد برمی آوری که بالاخره نجات یافتم . اینجا همان جاست . طبیعت به اینجا روی خوش نشان داده است .  اما کمی پایین می آیی ، می آیی در دل روستاها ، خانه هایی که دیوارهایشان شاید از خجالت صاحبانشان خم شده اند و سر خود را پایین انداخته اند . بعضی وقت ها چنان ظلم بر روی دوش این خانه ها سنگینی می کند که دیگر توان تحمل را ندارند ، می شکنند و فرو می ریزند و صاحبانشان نیز . شاید خانه ها به این می اندیشند که چطور می توانند صاحبان خود را از این فلاکت نجات دهند . خودشان را نابود می کنند تا صاحبانشان را نجات دهند و آنها را از این دیار ظلم و نابرابری نجات دهند . پس آن سبزی ها چه شد ؟! من فکر می کردم که طبیعت با اینجا سر سازش داشته است . به دنبال سبزی ها که می گردی تازه می فهمی آن ها مزارعی بوده که خارجیانی که با نام نیروهای سازمان ملل در اینجا ساکن شده اند ، مزارع خشخاش می خوانندشان . تازه می فهمی که اینجا گویا تاریکی عمق بیشتری یافته است . می روی . با سرعت بسیار می روی . نمی فهمی به کجا و کدامین سو . فقط می روی شاید جایی را پیدا کنی که از ظلم خبری نباشد . ناگهان صدایی را می شنوی که فریاد می زند اینجا «سرزمین موعود» است ! خوشحال می شوی . سرزمین موعود ! تمام شد . ظلم تمام شد . بالاخره به سرزمین موعود رسیدم . دور و برت را که نگاه می کنی تازه می فهمی که گویا اینجا سرزمین موعود ظالمان است ! اینجا ظلم به اوج می رسد . زمان و مکان ، زمان و مکان اجتماع نقیضین است ! در «اوج پستی» ایستاده ای ! آن طرف کودکی 6 ماهه را می بینی که چشم هایش باز نمی شود . خواب است حتماً ! جلوتر که می روی می فهمی که تو خواب بوده ای . او پریده است . خود را نجات داده است . عقب عقب حرکت می کنی تا از او دور شوی . به یک شی آهنی برخورد می کنی ، صدای فریاد پسربچه ای را می شنوی که در آغوش پدرش دارد آرام می گیرد . صدا قطع شد . مثل این که دیگر ناراحت نیست . بیشتر که دقت می کنی می فهمی که نه ، مثل این که او نیز پریده است ! فرار می کنی . صدای فریاد ، ناله ، آه ، شیون ، زاری ، همه و همه با هم چنان ترکیب شده اند که گویا در وسط تمام عالم ایستاده ای همه با تمام وجود بی عدالتی و ظلم را در گوش تو یک نفر فریاد می زنند . ناگهان همه صداها از بین می رود . به آرامی گوشهایت را رها می کنی . کسی در نزدیکی گوشت با صدایی آرام و ملایم به طوری که گویا تمام دردهای گوشت را التیام دهد می گوید : منتظر باش ... همین را که می شنوی خستگی را فراموش می کنی ، به دور برت که نگاه می کنی انگار که همه چیز عوض شده باشد ، انگار که نور همه جا را گرفته ، دیگر تاریکی را نمی بینی ، شاید گوشه ای تاریکی دست و پا می زند تا زنده بماند اما نور را می بینی که با سرعت و قدرت همه را کنار می زند . حالا فقط نور است ... نور ... دیگر خسته نیستی . دیگر زندگی خسته کننده نیست . انتظار زنده بودن را باارزش می کند ، انتظار ...

نوشته شده توسط حسین سلیمانی در ساعت 17:54 | لینک  |  ارسال کنید به :